Kamrooz.com
امروز : شنبه02 تیر 1397 برابر با 9 شوال 1439 و 23 ژوئن 2018

    

 

 

 

 

 

 

 

Get our toolbar!

يك مقايسه در پاداش وطن دوستي!؟ مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل

حسين جعفريان- برخي رسانه‌ها خبر دادند رقم پاداش اهدايي به ملي‌پوشان فوتبال براي صعود به جام‌جهاني باعث ناراحتي اغلب آنان شده است. وقتي تيتر اين خبر را خواندم ابتدا در دل آنها را تحسين كردم. در كمال ساده‌لوحي گمان كردم آنها حرف‌شان اين بوده كه ما براي سرزمين، مردم و ميهمان‌مان به ميدان رفتيم. اداي وظيفه كرديم. كسي كه براي انجام وظيفه‌اش طلب دستمزد نمي‌كند؛ آن هم وظيفه‌اي كه هر كس اقبال انجام و افتخار آن نصيبش نمي‌شود. اما در كمال ناباوري در ادامه خواندم «آنها اعتقاد داشتند پاداش صعود به جام‌جهاني بسيار بيشتر از اين است، دفعه قبل به بازيكنان نفري ۱۰۰ ميليون تومان داده‌اند، حالا با اين وضع گراني‌ها و...»
ادامه مطلب را نخواندم. ياد «رضا اميرسرداري» افتادم. يكي از دوستان بسيجي همكلاس دوره دانشجويي‌ام. بارها و بارها به جبهه رفته بود و هر بار كلي از درس و دانشگاه عقب مي‌ماند. آخرين بار هم در شلمچه مفقودالاثر شد. مي‌گفتند آنقدر آرپي‌جي در گرماي ۵۰ درجه شلمچه زده بود كه از جفت گوش‌هايش خون مي‌ريخت. بعد از چهار سال همراه اسرا برگشت. خانواده‌اش يقين كرده بودند شهيد شده. حالا هم در يك اداره دولتي كارمندي معمولي است. نمي‌دانم اگر بنا بود براي حفظ ايران امروز كه دوستان فوتباليست در آن با آسودگي و امنيت فوتبال بازي مي‌كنند و پاداش بگيرند، پاداش داد، چقدر بايد به او و امثال او و آنها كه جان‌هاي شيرينشان را فداي اين آرمان كردند پاداش مي‌داديم.
ناگفته نماند جز پاداش ۵۰ ميليوني، مجوز واردات خودرو هم به تمام بازيكنان داده شده كه خود آن عزيزان بهتر مي‌دانند يعني چه پول كلاني و جز آن فدراسيون فوتبال و مراكزي ديگري هم هستند كه پاداش‌هايي در نظر گرفته‌اند و... اما گذشته از تمام اينها وقتي كه پاي دعوت كردنشان به تيم ملي مي‌شود، همه مدعي‌اند، ما آماده‌ايم مثل يك سرباز در خدمت كشورمان باشيم و... از اين حرف‌هاي بامزه و به اينجا كه مي‌رسد...؟! اما بياييد مثل خود اين دوستان محاسبه كنيم. اين عزيزان گويا متصورند كه تمام بازي‌ها را بايد ببازند و لذا در هر برد كه خلاف نتيجه معمول به دست آورده‌اند، بايد پاداش آنچناني بگيرند! اين پاداش موقعي معنا دارد كه در مقابل باخت‌ها هم جريمه شويد. چطور وقتي مقابل لبنان مي‌بازيد و حيثيت فوتبال ما زير سؤال مي‌رود و چندين پله در رنكينگ فيفا سقوط مي‌كنيم، همه جهان مقصرند جز شما و كسي هم جرئت نمي‌كند بگويد بالاي چشمتان ابروست، اما حالا پاداش مي‌خواهيد؟ آيا دعاي مردم بَسِتان نيست؟ نمي‌خواستم اين عيد ورزشي و اين شيريني را با اين الفاظ خراب كنم، اما بعضي ورزشكاران ملي ما واقعاً شأن ملي‌پوش بودن را نمي‌فهمند. اندك اختلافي كه پيدا مي‌شود تهديد مي‌كنند براي ايران مسابقه نمي‌دهيم. (رجوع كنيد به سخنان احسان حدادي) ‌يا به پيشنهاد كشورهاي ديگر فكر مي‌كنيم و... حالا هم پول وطن‌دوستي‌شان را مي‌خواهند. البته همه اينجور نيستند اما به خدا بد است اين رفتار. اجر خودتان را زايل نكنيد. دلتان را بگذاريد كنار دل جانبازي كه... بگذريم، كاش اين حرف‌ها را نزده بودند.